De pijn van het afscheid

Daar ga je, de deur uit, de straat uit. Ik ga niet mee, ik kan het niet. Ik kan de pijn van het afscheid niet aan. Nog heel even blijf ik sterk, maar zodra jij uit zicht bent begin ik te huilen. Huilen, zoals ik nog nooit heb gehuild, ik hou van je, zoals ik nog nooit van je heb gehouden.

Onze eerste uitzending

Je bent weg. Voor jou en ons de eerste uitzending. 10 weken geleden is onze dochter geboren, ons liefde kwam samen in een prachtig mini-mensje. En wat lijkt ze op jou… Je zal nu pas terug komen als ze een half jaar oud is. Het doet pijn. Het doet pijn er aan te denken dat je zoveel gaat missen. Deze gedachten beangstigen mij. Nog meer pijn doet het als ik er aan denk dat de kans ook bestaat dat je nooit meer terugkomt. De angst is helaas reëel. Niet heel lang geleden kwamen twee van jouw collega’s om in het missiegebied waar jij nu naar toe. Wat een impact had dat hier ook thuis.

Aanloop naar de missie

In aanloop naar deze missie moesten we ook de zaken bespreken waar we helemaal niet over na willen denken. De ‘wat als’ moest worden besproken. Wat als – met ons kleine meisje. Wat als – met het huis. Wat als – met jouw collega’s. De ‘antwoorden’ op deze vragen hebben we letterlijk achter slot en grendel gestopt, in de hoop dat we deze er nooit uit hoeven te halen.

De afgelopen weken hebben we zo goed en kwaad als het kon proberen te genieten. Genieten van ons jonge gezin, van elkaar en van onze dochter. Zoveel mogelijk leuke uitstapjes en zelfs nog even op vakantie geweest. Proberen de gedachten van het naderende afscheid te verdringen. Laat ze er even niet zijn. In de avonden kruip ik extra dicht tegen je aan. Nog maar een paar nachten samen. Als jij al in slaap bent gevallen komen ze weer. De tranen blijven komen. De angst, de onzekerheid naar het onbekende. Hoe ga ik dit in hemelsnaam doen?

Nu, ruim twee jaar laten komen de tranen weer op als ik denk aan deze tijd. Ik schrijf dit, omdat ik vind dat ook dit verhaal verteld mag worden. Dit is niet alleen mijn verhaal, maar het verhaal van veel thuisfronters die er soms maanden alleen voor staan. Voor zowel de uitgezonden militair, als het thuisfront is een uitzending een enorm heftige tijd. Naast het missen spelen ook angst en onzekerheid een grote rol. Binnenkort zal ik schrijven hoe ik de uitzending van mijn militair heb ervaren.

Deze blog schreef ik na alle lieve en ontroerende reacties op mijn vorige post: 35 dingen die je niet moet zeggen tegen de vrouw van een militair.

Dit vind je misschien ook leuk...

2 reacties

  1. 22 juli 2018

    […] De pijn van het afscheid […]

  2. 26 augustus 2018

    […] De pijn van het afscheid […]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.