Afscheid in coronatijd

En toen was het maandag… de maandag waar wij zo naar toegeleefd hebben. En dan bedoel ik niet alleen Patrick en ik, maar ook onze families, vrienden en collega’s. Het leek wel alsof alles in het teken stond van vertrek. En terugkijkend daarop deed dat het ook. Op dat moment misschien onbewust maar nu heel bewust.

Maandag begon als elke doorsnee maandag; hond uitlaten, ontbijt voor Nina, aankleden van Nina en haar haren doen zodat ze klaar is om naar haar vader te gaan. Patrick liep rond in militair. Dit hebben wij bewust zo gedaan, omdat Patrick er zo ook bij loopt wanneer hij naar werk gaat. Wij hebben veel met Nina gepraat over het vertrek van Patrick. Om zo dicht mogelijk bij haar wereld te blijven hebben wij geen woorden gebruikt als uitzending of missie. Wij hebben Nina verteld dat Patrick lang weg gaat met werk, eet en slaapt op werk en soms (net als bij oefeningen) niet kan bellen. Om deze reden heeft Patrick zich deze maandag al vroeg in militair gekleed. Zo lijkt het alsof hij naar werk gaat, net als anders. Het lijkt erop dat Nina het ook zo ervaart. Voordat zij naar haar vader ging wenste ze hem veel plezier en zei ze tot morgen. Patrick tilde haar op voor een knuffel en een kus en zo nonchalant als altijd trok ze een vies gezicht; bah je prikt, je moet scheren. Lachend en vechtend tegen mijn tranen kus ik haar. Ik zie Patrick er ook tegen vechten, maar wij houden ons aan onze afspraak; het zo normaal mogelijk houden. De avond ervoor lukte mij het niet. We reden terug van het afscheid met zijn familie waar zijn vertrek vaak ter sprake kwam. In de auto zei Nina tegen Patrick; “maar je kan niet weggaan.” “Waarom niet?” Vroeg hij. Haar antwoord brak mijn hart, zelfs nu schrijf ik dit met tranen in mijn ogen: “want dan mis ik je heel hard.” In die oprechte, eerlijke en zuivere woorden voelde ik haar pijn. Patrick vocht tegen de tranen terwijl ik ze liet stromen. “Ik zal jou ook missen maar we proberen heel vaak te bellen.” Antwoord hij en terwijl hij dat zegt hoor ik zijn gevecht. Maar die woorden van de avond ervoor lijken deze maandagochtend niet aan de orde. Tot morgen zei ze, maar die tot morgen duurt nog even…

Wanneer Nina weg is moet ik hem even knuffelen. In dat moment voel ik zoveel en zo weinig tegelijk. En daarna? Vervolgen we onze standaard ochtend met koffie. Het ene moment zo zwaar en het andere moment zo luchtig, dat voel ik deze maandag en eigenlijk de afgelopen twee weken. Zo ook de autorit naar de kazerne. Ik denk terug aan de eerste autorit samen, ook toen was hij gekleed in militair. Ik kwam vanaf school met de trein naar de kazerne waar hij stond te wachten in zijn lupo. Een opvallend (naar mijn mening paars, hij vindt blauwe) auto heb ik zo gevonden. We rijden naar zijn appartement en ondertussen neem ik een foto. Naar deze foto kijk ik nog geregeld. We praten over deze eerste autorit en over van alles en nog wat. Over zijn vooruitzichten en de mijne, over de afgelopen twee weken en over onze eerste ontmoeting. Ik vind het fijn dat we zo luchtig praten. Het voelt allemaal wat makkelijker zo. Bij een snackbar voor de kazerne stoppen we. Hier hebben wij afgesproken met zijn buddy en vriendin. Het is fijn ze nog even te zien en samen te praten over de komende tijd.

Het laatste stukje van snackbar naar kazerne is het wat stiller. Ik merk dat mijn maag een draai heeft gemaakt en dat ik mij niet zo goed een houding weet te geven. Eenmaal bij de kazerne volgen we de borden naar zijn werkplaats. Daar wordt ons de instructie gegeven hoe nu verder: “dit is de plek waar jullie afscheid nemen.” De woorden snijden en het voelt alsof ik niet meer in de auto zit. In de auto waar zojuist nog gelachen werd is er nu plaatsgemaakt voor verdriet. We kussen elkaar, zeggen dat we van elkaar houden en dan pakt hij zijn spullen. Ik vraag hem om een laatste kus en deze duurt langer dan die ervoor. Gelukkig maar, denk ik want stiekem wil ik niet stoppen, elk moment en gevoel in me opnemen van deze laatste kus. Ik wist niet dat dit zoveel impact op mij zou hebben. Huilen doe ik niet, al de hele ochtend niet. Ook nu voelt het niet alsof ik wil huilen, ik wil juist alles in mij opnemen. Toch kijk ik niet meer achterom wanneer ik verder rij. Er wordt mij eten en drinken aangeboden maar ik hoef alleen maar drinken. Eten kan ik nu niet. Het gehele afscheid moest ik in de auto blijven. Misschien dat het mij daarom zo ‘goed’ af ging? Het voelde afstandelijker, onpersoonlijker en het was snel. Ik begrijp het, dit moet zo voor ieders veiligheid. Maar het is een raar afscheid en al helemaal voor een eerste keer op uitzending voor ons beide. Ik rij de kazerne weer af, ik zie nog een militair en hij zwaait. Kennen doe ik hem niet maar ineens breek ik. In de auto, rijdend, op een kazerne loop zit ik hardop te huilen. Ik wilde zo graag pas huilen wanneer ik de kazerne af was… gewoon voor mijn eigen gevoel. Ik geef die onbekende vriendelijke militair de schuld. Als hij niet had gezwaaid… Ik weet zelf ook wel dat dit oneerlijk is. Later ben ik hem dankbaar want anders had ik alles opgekropt, dus onbekende vriendelijke militair: bedankt!

Als afleiding heb ik met een vriendin afgesproken lekker te gaan winkelen. Het is een half uur rijden naar haar huis en de gehele tijd loop ik te huilen alsof de wereld vergaat. Ik twijfel of ik de auto aan de kant zet omdat ik door de tranen niks meer kan zien. Ik probeer mijn moeder te bellen maar zij is aan het werk. Een andere vriendin net zo. Ik hoopte dat ze mij uit deze bui konden halen. Nu blijf ik er in hangen. Hardop zeg ik tegen mij zelf (ja, serieus) “genoeg, je hebt nu lang genoeg gehuild. Klaar.”  Wonderbaarlijk weet ik mijzelf te herpakken. En ook de rest van de dag gaat het mij weer goed af. In de avond komt een vriendin van mij langs. Haar man is de neef van Patrick en ook hij is deze maandag vertrokken. Met haar praat ik over ons afscheid. Zij begrijpt exact wat ik doormaak en dat stelt mij gerust.

Wat doen jullie op de dag van afscheid?

Lieve groetjes!

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.