Achtbaan

Ik had gehoopt fris en fruitig (en het liefst 5 kilo lichter) in een nieuwe outfit te staan shinen op het vliegveld. Ok dat is niet helemaal gelukt. Tijd te kort. Geen tijd gehad om uitgebreid te winkelen en wellicht zijn die wijntjes ’s avonds niet heel bevorderlijk geweest voor mijn gewicht. Ach hij herkent me nu in elk geval wel. Het is 5 uur en mijn wekker is gegaan, ik moet echt opstaan nu.

Veel geslapen heb ik niet. Gek is dat, dat je dan toch zenuwachtig bent. We zijn 10 jaar samen, en toch ….kriebels in mijn buik. Ik zet het ontbijt klaar en pak mijn tas in.

Vandaag gaan we papa ophalen

Zo laat mogelijk maak ik Ninthe wakker. Waar ze anders met geen 10 paarden uit bed te krijgen is, springt ze nu op de grond en begint enthousiast haar kleertjes aan te trekken. Het is zo ver! Vandaag gaan we papa ophalen!

Een paar uur later staan we er weer. Op het vliegveld, de betere helft van het hele verhaal. Het wegbrengen is vreselijk, maar het ophalen daarentegen geweldig. Ik merk ineens dat ik de weg weet op Schiphol, ik was er jaren niet geweest, maar het wordt al weer vertrouwd..

Ineens bedenk ik me dat het net een soort van achtbaan is waar we in zitten, een achtbaan van emoties, een achtbaan die maar niet stopt. Steeds weer hetzelfde rondje, opzien tegen het vertrek, afscheid nemen, wachten, wachten, wachten en vooral uitkijken naar zijn terugkomst. Zo blij zijn om elkaar weer in de armen te sluiten om vervolgens ook direct weer op te zien tegen het volgende vertrek. Opnieuw en opnieuw.

Ninthe is inmiddels niet meer te houden. Ze rent voor me uit. Vermoeidheid en spanning beginnen haar nu echt parten te spelen. Ze rent, vliegt, stuitert, springt, glijdt over de grond en gebruikt de leuning langs de glazen wand bij de bagagebanden als een soort van rekstok. Even ben ik bang dat ze dwars door het glas gaat, maar dit kan echt wel wat hebben volgens mij. Een ouder echtpaar irriteert zich duidelijk aan deze blonde stuiterbal. Even overweeg ik haar af te remmen, maar realiseer me dan direct dat het A. compleet zinloos is en B. dat het me eigenlijk ook geen reet kan schelen wat ze ervan vinden. Ik laat haar razen.

Het vliegtuig is geland

Dan krijg ik een appje, zijn vliegtuig is blijkbaar al geland. Nog geen bekende gezichten te zien bij de bagageband. Ik klets wat met de andere dames. Daarna lopen we richting de deur waar hij zo uit zou moeten komen en dan duurt wachten ineens nog veel langer. De eerste collega’s druppelen binnen, vliegen hun partner in de armen.

Ninthe houdt mijn hand stevig vast , steeds meer collega’s herenigen zich met hun partners, maar onze papa is er nog niet, wij moeten nog even geduld hebben, geduld, maar dat is op…. Helemaal op. Tranen rollen over haar wangen, haar lichaam verkrampt, wanneer komt hij nou???

Dan zie ik ineens die knappe kop, oh zo vertrouwd en toch ook zo spannend, steeds weer opnieuw. Daar is ie!! Waar ik verwacht had dat Ninthe heel hard naar hem toe zou rennen en in zijn armen zou springen, kruipt ze over de grond en verstopt zich. Hij tilt haar op en knuffelt haar, weer stromen de tranen, maar ik zie nu tegelijk ook een glimlach verschijnen, ze houdt hem stevig vast. Haar kleine armpjes stevig om hem heen geklemd.

Als ik ze zo samen zie, voel ik mijn tranen branden. Wat een achtbaan is dit , een achtbaan van emoties.

Nicky neemt je mee in haar leven. Ook op de dochter van Nicky, Ninthe, heeft de afwezigheid van haar vader steeds meer invloed. Lees hoe dit gezin het thuisfront leven leeft. In haar vorige blog ‘accepteren’ schreef Nicky hoe de komst van post van haar vader een andere impact op Ninthe had dan gehoopt.

 

 

Dit vind je misschien ook leuk...

1 reactie

  1. 9 oktober 2018

    […] Achtbaan […]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.