Accepteren

‘Er is een kaartje voor je’, zeg ik tegen mijn jongste dochter Ninthe. Met een enorme sprong belandt ze half bovenop me op de bank. ‘Van wie dan ?’ vraagt ze. ‘Maak maar open’, zeg ik tegen haar als ik haar het kaartje geef. Ze scheurt de envelop open, bekijkt het kaartje, ziet de foto’s en leest de tekst. ‘En?…’ vraag ik…Ze kijkt me niet meer aan… ‘Van pap……’ de rest kan ze niet meer uitbrengen, huilend rent ze weg, de gang in.

Haar hele lichaam schokt door het huilen

Ik loop haar achterna en zie haar dan op de trap zitten. Haar hoofdje in haar handjes. Het verdriet lijkt vanuit haar tenen te komen. Haar hele lichaampje schokt door het huilen. Ik zie haar snikken, haar lange blonde haren plakken aan haar betraande wangen, het is ineens een heel zielig, klein hoopje mens. Ik ga naast haar zitten en huil met haar mee. Even, heel even vraag ik me af waarom we dit ook alweer doen, is dit het allemaal wel waard?

Nooit geeft ze een kik, nooit zegt ze iets over het missen, nooit vraagt ze ‘hoelang nog’? Nooit vraagt ze;’ mag ik papa bellen?’ De aftelkalender wordt niet bijgehouden en bellen wil ze alleen als ze echt alleen kan zijn met papa aan de telefoon. Ze vraagt nooit wanneer hij thuis komt, nooit wanneer hij weer belt. Ze accepteert het, niet meer en niet minder dan dat.

Heb ik een keuze dan?

Een paar weken geleden toen ik haar naar bed bracht, bleef ik na het verhaaltje voorlezen nog even bij haar zitten. Ik keek haar aan en vertelde haar dat ik heel erg trots op haar ben. Ik zei dat ze het allemaal erg goed doet op school en dat het fijn is dat ze zo vrolijk en blij is. Dat ik het heel erg knap vindt, hoe ze ermee omgaat dat ze een vader heeft die er zo vaak niet is. Even blijft het stil, boos kijkt ze me met haar grote ogen aan. “Heb ik een keuze dan? ‘

Eh…ik ben even stil, een keuze, nee eigenlijk heb je die niet.

Dan ben ik me er ineens weer heel erg van bewust dat de prijs hoog is. De ‘netto’ tijd dat ons gezin compleet is, is niet veel, zeg maar gerust weinig. Intens en geweldig, dat zeker, maar veel tijd samen, nee dat hebben we niet.

Houden van…

Je moet wel echt van dit werk houden om het te kunnen doen, bedenk ik me dan. Om je gezin steeds achter te laten, steeds weer even van de radar te verdwijnen. Ik weet heel goed dat dit is waar hij keihard voor heeft geknokt. Dit is zijn grote droom, zijn passie, dit is meer dan gewoon een baan, dit is waar hij voor staat en waar hij echt van houdt, en wij ……wij houden vooral heel erg veel van hem.

 

 

Dit vind je misschien ook leuk...

5 reacties

  1. Gordana schreef:

    Krachtig en hartverscheurend. Maakt jullie ook weer sterk…

  2. Karin schreef:

    Met een knoop in m’n maag zitten lezen…
    zo oneerlijk voor die kleintjes eigenlijk.
    Onze missie komt er snel aan en zie er best tegenop, voor het eerst met kinderen die het bewust gaan meemaken. Dit soort momenten zie ik dan vooral tegenop, het ontroostbare verdriet van ze als ze heel even beseffen dat ze papa niet even kunnen vasthouden.
    #samensterk

    • mamametmissie schreef:

      Ja heftig hè. Ik vermoed dat we allemaal regelmatig worstelen met die gedachten en gevoelens. Kinderen zijn heel flexibel en kunnen veel aan, maar zulke momenten zijn onvermijdelijk… samen kunnen jullie dit aan!

  3. Lambert schreef:

    Mooi, aangrijpend. Sereen verwoord na een woelige roller-coaster van gebeurtenissen.

  1. 21 september 2018

    […] Accepteren […]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.