9 weken naar Amerika

”En o ja, in januari ga ik 9 weken naar Amerika.” Raak, in the face.

Al een tijdje weten we dat Daan in januari naar Amerika gaat. Een maand, net als elk jaar. Inmiddels weten we hier prima mee om te gaan en draait het leven hier thuis op volle snelheid door. Wel merk ik dat mijn ‘breekpunt’ zo rond de 3 weken ligt. Dan breekt het moment van niet-meer-grappig-kom-nu-maar-naar-huis wel aan. En dan is het nog maar een week en redden we dat uiteindelijk ook wel weer. De training in Amerika is elk jaar weer een mooie training waar Daan naar uit kijkt. En hij blij, wij blij.

Ook zijn we inmiddels wel gewend aan de onee-toch-niet en oja-toch-wel data van vertek, aankomst en duur van een training. Mag het een weekje meer of minder zijn, wij buigen ons er wel omheen. Ja lekker flexibel blijf je wel als thuisfront. Ik denk dat we met alle thuisfronters een fantastisch turnteam zijn, niemand zo lenig als wij!

9 weken dus. En dan in opleiding, niet in training. En o ja, niet waar hij altijd zit, maar ergens anders. Aha, dit dus. En hoewel we het kunnen verwachten komt het wel even binnen. Dit wordt de eerste ‘lange’ na onze uitzending. Nu alleen niet met z’n tweeën thuis, maar er blijven er drie achter.

Even denken, hoe gaan we dat ook al weer doen. 9 weken, die valt wel echt in de categorie lang… Hopelijk mogen wij, het thuisfront, weer rekenen op alle steun die we ook tijdens de uitzending mochten ontvangen. Wat zijn wij blij en dankbaar voor zo’n sterkte achterban. Familie en vrienden waar ik op terug kan vallen. Die, in tegenstelling tot veel onbekenden, wel weten wat ze moeten zeggen. Het vertrouwen in deze mensen doet mij beseffen dat ik de tijd van afwezigheid met volle vertrouwen tegemoet kan gaan. Ik zal er niet alleen voor komen te staan, nu niet, in januari niet, nooit niet!

Dankjullie daarvoor (L)

Maud schrijft blogs als vrouw van een luchtmachter. Na de uitzending 2015-2016 is het even rustig geweest. Inmiddels draaien de oefeningen en opleidingen weer op volle snelheid door. De eerste echte ‘lange’ sinds de missie komt er aan: 9 weken Amerika. In haar vorige blog schreef Maud een brief aan haar militair, dankbaarheid en trots!

 

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.